سروران گرامی 

دیدار سبزتان را از سایت موزه ی مردم شناسی گز بُرخوار گرامی می داریم و نخست سخنی کوتاه پیرامون این موزه و اشیاء آن پیشکش می کنیم : 

همانگونه که شناسنامه ی هر کس، شناساننده ی گذشته و هویت اوست، ابزارها و نشانه های باز مانده از روزگار دیرین نیز، شناسنامه سرزمین ها و مردمانی است که در آن می زیسته اند و بازگوکننده ی پیشینه ی آن . این پیشینه بویژه اگر شکوه مند باشد چون ریشه های درخت تناوری می ماند که آن را در برابر تند بادهای روزگار استوار می دارد . پیوستگی زندگی مردمان بر روی این گوی خاکی مانند رودی است که گذشته اش از کوهساران بلند آغاز شده و
آینده اش به دریایی از بی نیازی پایان می گیرد . از این رو شناخت پیشینه به همان اندازه ی شناخت هنگام کنونی ارزش دارد و هر کس باید با شناخت گذشته، هنرش را در ساخت آینده بکار بندد زیرا گذشته چراغ راه آینده است و آینده بی شناخت گذشته بی مغز خواهد بود . به چشم می رسد که پیوند گذشته و هنگام کنونی را در همین موزه ها می توان یافت و چنین جای هاست که پیشینه شناسی و هستی شناسی را با هم به خردمند می شناساند از ابزارهای پخت و پز و سرگرمی و خفتن گرفته تا افزارهای کشت ورزی ، همه نمایانگر تلاش و فرهنگ و هنر ایرانیان پارسی گوی است . آری ؛ همانگونه که از یک وجب خاک ایران نباید گذشت اگر چه با بخشیدن جان باشد ، مانده ی فرهنگی گذشتگانمان را هم اینگونه باید گرامی داریم زیرا تباری که گذشته ندارد نابود خواهد شد . 

آشنایی بنده با نشانه های باستانی از روزگار نوجوانی آغاز شد . نخست کارم را با نگار برداری از ساختمان های باستانی گز و بُرخوار و برخی از شهرهای پیرامون آغاز کردم آنگاه در ساخت «ماکت گز کهن» سخت کوشیدم که اکنون در شهرداری شهر گز نگه می دارند . در آن روزها که کوچه پس کوچه های شهرم را برای ساخت ماکت بررسی می کردم گُل میخ هایی را می دیدم که با زدن به دیوار ، رخت آویز جامه ها شده بود یا سنگ آسیایی را که بر درب چاه افتاده بود یا چرخ ریسندگی را که بازیچه ی کودکان شده بود و این سخت مرا می آزرد . 

آری ! گردش چهره ی ابزارهای زندگی یا بی کاربرد شدن آن ها، جوانان امروز را گاه با نام این ابزارها نیز بیگانه کرده است . از این رو ، بنده در اندیشه ی گردآوری این ابزارها برآمدم و در این راه از یک شانه ی چوبی گرفته تا نوشته دستی و یا آوندی سفالین را از نگاه دور نداشتم تا پس از سالیانی چند پیرامون خود را انباشته از این گونه کالاها دیدم که برخی را با توجه به شغل جان فرسای رانندگی کامیون خریده بودم و یا پیشکشی بود از مردمانی میهن دوست . 

آری میوه ی آن جرقه های نخستین و آن تلاش های پیگیر به برپایی «موزه ی مردم شناسی گزبُرخوار» شد که با افزون بر نهصد شی ء که چهار صد و پنجاه عدد از اشیاء به پشتکار کارشناسان ارجمند سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان دارای شماره و شناسنامه ی شده است و شما سروران آن را باز دید فرمودید . 

اکنون با گذشت بیش از بیست سال اندیشه و کاوش و تلاش دراین زمینه بیش از هر هنگام دیگر یکدل شده ام که موزه نه داستانی است سرگرم کننده از رویدادهای گذشته که رودی است خوش گوار رسیده از راهی دراز تا تشنگی امروز و فردای ما را فرو بنشاند . 

خرسندم که موزه ی گزبرخوار کانون گفتگو پیرامون شیوه های زندگی آمیخته با هنر مردمان برخوار گشته است با این همه پهنه ای مانند بُرخوار که آبادی هایی کهن چون : گز، سین، مورچه خورت، آدرمناباد و دیگر جای ها را در خود جای داده است سزاوار است موزه ای در جایگاهی بزرگتر با توانائی های بهتر داشته باشد و امید است با یاری میهن دوستان و دست اندر کاران شهرستان و استان این آماج فرخنده به انجام رسد . 

شایسته است از دانشمندان ، فرهیختگان ، جهانگردان ، ایرانگردان ، بعضی از دست اندرکاران، هنرمندان و مردمان خون گرم بُرخوار و شاهین شهر و میمه که با دیدار خود از این مجموعه امید مرا به آینده دو چندان نمودند سپاسگزاری نمایم . 

آدرس موزه : اصفهان – گزبرخوار – بلوار معلم – فرهنگسرای استاد اد یب برومند 

تلفن موزه: ۰۳۱۲۵۷۲۲۹۷۶ – فکس : ۰۳۱۲۵۷۲۱۹۷۶ – ۰۹۱۳۳۱۵۵۴۴۷